Çok iyi bir Türkçe pop dinleyicisi olduğumu hiç mi hiç iddia edemem. Ama son iki yıldır ara ara kendimi yoğun biçimde Bülent Ortaçgil ve Teoman‘ın 2004 yılında birlikte verdikleri konser albümünü dinlerken buluyorum. Hiç ama hiç bıkmıyorum. Her türlü ruh halimde dinleyebiliyorum, usanmıyorum. “Bir şölen yaaa” diye millete anlatırken  yakalıyorum kendimi.

Çok sıkı bir Ortaçgil dinleyicisi değilim. Bu konser albümü sonrasında bazı albümlerini edindim, dinledim ara ara; ama açıkcası bu albüm kadar sevemedim. Gerçi bu yeteri kadar dinlemediğimden de olabilir. Bazı albümleri yeteri kadar  dinleyince, elden bırakamayacak kıvama geliyorsun. Konser albümünü  zaten baştan da sevmiştim, ama kaç kere dinledim cidden hatırlamıyorum. Öyle güzel ki..

Mesela “İstasyon İnsanları” en sevdiğim  şarkılardan. Eylül Akşamı da ayrı, ona da bayılıyorum.

Hiç bir neden yokken ya da biz bilmezken
Tepemiz atmış ve konuşmuşuzdur.
Onca neden varken ve tam sırası gelmişken
Hiç bir şey yapmamış ve susmuşuzdur.
…
Aynı anda  başka insanlara
Seni seviyorum demişizdir
Mutlak  güven duygusuyla
Başımızı başka omuzlara dayamışızdır.

Sessiz Eller de harika. Daha bir sürü var. Dinleyin bir ara .

İmza D.