İngiltere’de yaşadığım, bana kısacık gibi gelen dönemde, çeşitli aile bireyleri, arkadaşlar fırsat bu fırsat diye beni  ziyarete gelmişti. Hepsiyle de adanın ortalarından yola çıkıp İskoçya’ya, sonra da Galler üzerinden kıvrılarak güneye inen standart geziler yapmıştık. Bunların birinde teyzemle York’a gitmiştik.

Resim buradan.

Belki annemle falan da gitmiştik; ama nedense teyzemle olanı hatırlıyorum. York; boyle incik cincik hediyelik, el sanatları falan tipinde şeylerin yoğun satıldığı bir yerdi.

Resim buradan.

Bu vesileyle, hiç unutmadığım, ve nedense son zamanlarda devamlı aklıma gelen birşeyden bahsetmek istiyorum: Dükkanın birinde, 4-5 cm büyüklüğündeki kavanozların içinde hapsolmuş periler/minicik insanlar tipinde biblolar vardı. Ama hepsi süper gerçekciydi. Kimi, beni dışarı çıkarın gibisinden duvarlara yumruk atıyor, kimi mutsuz mutsuz bakıyor, kimi de pes etmiş yere çökmüş ağlıyordu. Özetle hepsi mutsuzdu. Fakat işçilikleri o kadar sadeydi ki; kanatları falan yoktu, süslü püslü değillerdi, Peter Pan gibiydi kılıkları. Kavanozun içi de çok sadeydi. Bir minik insanı hapsetsek anca o tip görüntüler verebilir. Biraz internet bakındım benzer bir şey bulamadım. Yanlış hatırlamıyorsam, fiyatı  30-40 Pound falandı. Öğrenci bütçeme fazlaydı, almamıştım. Son zamanlarda o kadar sık aklıma geliyorlar ki. Bu kadar aklımda kalacaklarını da tahmin etmemiştim, yoksa havada karada alırdım. Neyse bu da böyle bir hikaye işte…

İmza D.

Fotoğrafları arşivlediğim bir ek bellek var. Bembeyaz şık birşey. Oradan oraya taşıyorum. Kaybolacak veya sakarlığımdan başına bir şey gelecek veya bir gün açılmayacak diye ödüm kopuyor. Hep, fotoğrafları dijital ortama terk etmeyeyim, seçeyim, güzel olanları albümleyeyim diye niyetleniyorum, ama genelde kalıyor. Bazen de zaten bastırdığım resimleri (çalışma odası dağınık olduğu için nereye koyduğumu bilemediğimden), yeniden bastırmış buluyorum kendimi. Delirip kendimi ısırasım geliyor.

Bir fantazim de, ek bellek ve evdeki sürüsüne bereket fotoğraf CD’lerini bir düzene koymak. Çift olanları elden çıkarmak. Ama bu işe vakit asla gelmiyor. Dün izin dönüşü zaten kimseye faydam olmaz deyip, işi gücü bir kenara bıraktım. Fotoları düzenlemeye çalıştım, ama back up sapığı olduğumdan olsa gerek, bir sürü back up dosyası çıktı ortaya. Onları düzenlemek yıllarımı alabilir. Erteledim olayı.

Gezinirken eskilerden sevdiğim resimler çıktı ortaya. Pek orjinalliği olan resimler değil, ama seviyorum. İlk koyduğum resimde yaprağı sanki içine hapsetmiş gibi. Mahpus o yaprak..

Yukardaki de aslında ilk resme benziyor ama olsun bunu da seviyorum. Ve bunu da;

Bu mavi çam ağacının Kasım 2007′de minicik kozalakları vardı. Şimdi dev gibi oldular. Çok fotojenik bence:)

İmza D.