Ben bebek beklerken, Attachment Parenting, yani çocuğa dilediği kadar ilgi göstermek, öpüş koklaş büyütmek, yanınızda yatırmak, yeter yahu büyüdük diyene kadar emzirmek, mama değil de anne sütü+doğal besinlerle beslemek  vs işine çok takmıştım. Hala da zaten savunucularıyım, herkesin kafasını ütülerim gerekirse, borç bilirim..

Attachment Parenting dalgası, kanguru tipi aletlerin kullanımını şiddetle tavsiye eder. Çocuk anne babaya yapışık yaşasın, sıcacık dursun, kalp atışını duysun, salına salına uyusun, bir yandan da gezsin, yahu bunlar beni cidden seviyor duygusunu yoğun olarak hissetsin diye. Bu nedenle olsa gerek Kültür Mantarı‘nın baba olduğu haberlerini okurken (tekrar tebrikler) koyduğu post hoşuma gitti. Zira ben de zamanında bunlardan bir tane  edinmek için epey bir çaba sarf etmiştim (bkz Babaslings). Ama Türkiye’ye yollamıyorlardı. Kadıncağız (o zamanlar minik bir girişim imajı veriyorlardı, şimdi büyümüşler) Strasbourg’da oturan bir arkadaşa yollamıştı, o bana yolladı vs.

Foto buradan.

Baktım olay yaygınlaşmış, hoşuma gitti. Kültür Mantarı’nda verilen linkte eğlenceli videolar var. Gerçi, bizim kız acayip kucakçı bir tip olmasına rağmen, bu olayı sevmemişti, edinmeden önce denemekte fayda var.

İmza D.

Bizim ufaklık için oyuncak mağazalarında gezerken %95 kendim için gezdiğimi, beni yakından tanıyanlar bilirler. Aşırı titiz bir ana babanın çocuğu olarak, küçüklüğümde oyuncakları tüketmeme/ parçalayana kadar oynamama pek izin verilmezdi. Buna bağlıyorum olayı. Hala bir sürü esaslı oyuncağım ilk günkü haliyle durur (bir robot, bir de siyah bebeğim var mesela en sevdiğim). Annem şu aralar, al götür bunları evden, dolaplarda yer yok havasında. Biraz daha büyüsün, bizim kızın eline vereceğim hepsini ve arkama yaslanıp seyredeceğim. Parçalayana kadar oynasın, ya da illa da parçalamasın tabii ama tepe tepe kullanabileceğini hissetsin.

Geçen gün GAP‘in websitesinde gezerken süper sevimli oyuncaklara rastladım. Bunlar Türkiye’deki mağazalarda var mı, bir ara bakacağım. Bir kısmı, yahu dur ben bunu evde yaparım hissiyatı uyandırıyor. Mesela bu muz:

Sonra bu fasülye kılıklı şey:

Bizimki bu aralar deniz kızları hastası bunları da sevebilir (hem de kendimizi Disney‘den de bir nebze kurtarıp, diğer üreticilere şans vermiş oluruz) – kendimizi parçalasak bunu evde yapamayız- :

Oyuncak tasarlayabilen ve bu işten ekmek yiyebilen biri olmak çok isterdim. Bunu ara ara konuşup,  iki yıl sonra yapalım bu işi dediğim bir arkadaşım var, o bilir kendini. Şu aralar 5-6 aylık bebeğiyle meşgul, bunları bir kenara not almaya davet ediyorum kendisi:) Belki allah yüzümüze bakar, bir gün cidden açarız öyle bir dükkan, tıngırdarız:)

İmza D.