Cumartesi akşamı maç vardı. Tadilat sonrası evdeki çeşitli TV’ler kullanılır duruma girdiğinden, evde maç zamanı hissedilir oranda artan erkek nüfusu kendi kaderilerine terkedip odaya çekildim. Frozen River’ı seyrettim. En sıradan filmde bile zırıl zırıl ağlama potansiyelim yüksek olduğundan, bazı sahneleri amanın amanın diyerek seyrettim. Neyse ki beni parçalayacak sahneler sayıca fazla değildi. Ama film genel olarak insanı çok etkiliyor. Sevdim ben.

Film iki parasız kadının bir şekilde yollarının kesişmesi ile ilgili. Oyuncular bana tanıdık simalar değildi. Melissa Leo (Ray) ve Misty Upham (Lila). Ray karavan gibi bir yerde iki oğluyla yaşayan, kumarbaz kocası kısa bir süre önce arazi olmuş, part time kasiyerlik yapıp,  geçinmek için dört dönen bir yanlız anne.

Lila da yalnız. Özlediği, göremediği bir oğlu var. Parası yok. Kanada-Amerika arası insan kaçakçılığı yapıyor. Bir karavanda, resmen  cehennemin dibinde yaşıyor. Ve bir Mohawk.

Lila, Ray’in kocasının arabasını çalınca bir şekilde yolları kesişiyor. Ray parasızlıktan düşlediği evin (sıradan mütevazi ve konteynırdan bir gömlek iyi bir ev, ama ailecek hayaliyle yaşıyorlar.) kalan taksitlerini ödeyebilmek için, donmuş St.Lawrence nehri üzerinden insan kaçakcılığı işine bulaşıyor. Çinlileri, Pakistanlı bir çifti ve bebeklerini sınırın öte tarafına taşıyorlar. Herşey her zaman yolunda gitmiyor tabii. İnsan böyle gariban hayatlara tanık olunca, gündelik tasalarından utanıyor. Milletin sıradan minicik mutlulukları bile kırk yılda bir yaşadığını tekrar hatırlıyor.

İmza D.