Bizimki anaokuluna başladı. Haftada bir kaç kez yarım gün gidecek. Fikir olarak hazırdı, aylardır beynini yıkıyordum. İlk gün, okula vardığımızda da gayet iyidi. Arabadan inince kıvırmaya başladı. “Önce dışayda oynayayım isteysen?” Yok falan dedim girdik içeri. Öğretmeni ile tanıştık. Hiç ilgilenmedi. Sonra ben “hoşcakal öğlen görüşürüz” diyince minik minik ağlamaya başladı; “allahım bu da geldi başıma” gibisinden. Ağlarken terk ettim ortamı. Ofise geldim. Neyse ki deli gibi işim vardı öğlen çabucak oldu. Atladım gittim, bizimki yemekhanede somurtuyor, ama makarnayı da çatallıyor. Yanında bir oğlan oturmuş, onu pis pis kesiyor. Bu arada bir kızcağız zırıl zırıl ağlıyor, onu da süzüyor. Beni görünce kapıda delirdi tabi, öpüş koklaş, sonra hemen ayakkabılarının peşine düştü; “hadi gideyim hemen”. Kendi çok metanetli imiş gibi dönüşte bütün yol bana ağlayan kızı çekiştirdi. Ağyayanyaya öğyetmen şışş dedi, onyayı bebek okuyuna göndeyecekyer”.
İkinci sabah daha zordu, arabadan hafif ağlayarak indi, parmağıma yapıştı ve sessiz ama yoğun ağlayarak terk ettim gene onu. Öğlen aldığımda okulu anlatmaya daha hevesli gördüm kendisini, bana sağda solda bir kaç oyuncak gösterdi.
Üçüncü gün, yeni pantalonun hevesine daha metanetli gittik. Bugün de benim doktor randevum olduğundan, eşimle birlikte bıraktık ufaklığı. Daha da metanetliydi; “Babajım öğyetmene soyup izin ayayım ben sana okuyu gezdiyeyim” Gezdik, ama fazla havaya girmesin diye hemen toz olduk, biraz büzüştü suratı ama ağlamadı teslim oldu oyun hamuruna. Bugün dördüncü gün, artık nispeten alıştı bence 
Ben anaokulundan nefret ederdim, o daha mutlu olsun istiyorum, bakalım göreceğiz.
İmza D.
