“Soru: Düğün insanın en mutlu günü müdür?

Cevap: Bu büyük bir yalandır. Düğün düğüne gelen davetliler için mutlu bir gündür. Ancak düğün sahipleri için ayıp olmasa evlenmekten bile vazgeçilebilecek kadar sıkıntılı bir gündür. Düğünü kazasız belasız atlatan bir çift olağanüstü bir durum olmazsa en az bir on yıl daha evli giderler.

Soru: İlk dansı etmek mecburi midir?

Cevap: Eşli dansların hiç popüler olmadığı ülkede, genetik olarak dansa yatkın olmayan bir toplumun ferdi olan gelin ve damat, ilk dans gösterilerini 300-500 insanın bakışları altında verirler. Türkiye’de ünlü dansçılara bile bu kadar kalabalık bir seyirci kolay kolay nasip olmaz. Genç çiftlerimizin ilk dans ile nasıl bir cüretkarlık  göterdiklerini varın siz hesap edin.

Soru: Evlenmek tutsaklıktır diyorlar doğru mu?

Cevap: Asla! Evlenmek özgürleşmektir. Bir kere bütün bir toplum seni evlendirmeyi kafaya koymuştur. Ayak diretmenin bir anlamı yoktur. Annen, baban mürüvvetini göremeden öleceklerinden korktuklarını söyleyerek ciğerine ciğerine çalışır. Ev sahipleri bekâra kiralık ev vermeyerek köşeye sıkıştırır. Bir düğün davetinde en kötü masa bekârlara ayrılır. Arkadaş gruplarında evlenenler bekâr kalanları dışlar. Televizyonlar, cesedi koktuğu için beş gün sonra komşuları tarafından bulunan yaşlı insanların, yalnız ölme korkusunu içimize salan, haberleriyle doludur. Bir terör örgütünde bile canlı bomba seçilirken bekâr olanlar öncelikli tercih edilir.

Bu nedenle evlenmek tüm bu prangalardan kurtulmaktır.”

Bu çerçevede düğünlerle ilgili bir yazımıza gönderme yapmak isterim.

İmza D.