Kitap bir yavru kedinin Iowa’nın Spencer kentinde kütüphanenin kitap iade kutusuna atılması sonrasında kütüphanede görevli Vicki tarafından evlat edinilmesi ile başlıyor. Dewey herkesin ağzından girip burnundan çıkıyor. İlgiyi seviyor, egosu yüksek. Delikanlı, yakışıklı bir kedi. Her kameraya poz veriyor, çocuklara şovlar yapıyor. Bir de lastik yemeği çok seviyor.

Kitap baştan sona sevimliydi. Beni özellikle gülümseten bir iki nokta vardı. Engelli küçük bir kız var mesela. Dewey’i hırpalıyor doğal olarak ama Dewey o kadar anlayışlı ki hepsini tolere ediyor ve küçük kız ciddi ilerlemeler kaydediyor. Hatırımda kalan başka birşey de Dewey’in kütüphaneye gelenlerin James Bond çantalarının (eskiden James Bond çanta ne boldu değil mi?) içinde uyumaya bayılması. Ben, herhangi bir kediyle fazla vakit geçirmemiş biri olarak doğrusu çantamda kedi ister miyim bilmiyorum ama kütüphanede kimse şikayetçi değil.

Sonunu söylemek istemiyorum Hayatında hiç kedi beslememiş, beslemeyi de planlamamış birisi bir kedi hakkında en fazla ne hissedebilir? Ama kazın ayağı öyle değilmiş. Çok dokunaklı oldu benim için.

Bir takım insanları ikna edebilirsem belki benim de bir kedim olur ilerde. Zor proje.

Belki bizim ufaklığı örgütlemeliyim

Tekrar et tatlım: “Baba bana kedi al. Lütten.”

İmza D.