Kitap bir yavru kedinin Iowa’nın Spencer kentinde kütüphanenin kitap iade kutusuna atılması sonrasında kütüphanede görevli Vicki tarafından evlat edinilmesi ile başlıyor. Dewey herkesin ağzından girip burnundan çıkıyor. İlgiyi seviyor, egosu yüksek. Delikanlı, yakışıklı bir kedi. Her kameraya poz veriyor, çocuklara şovlar yapıyor. Bir de lastik yemeği çok seviyor.

Kitap baştan sona sevimliydi. Beni özellikle gülümseten bir iki nokta vardı. Engelli küçük bir kız var mesela. Dewey’i hırpalıyor doğal olarak ama Dewey o kadar anlayışlı ki hepsini tolere ediyor ve küçük kız ciddi ilerlemeler kaydediyor. Hatırımda kalan başka birşey de Dewey’in kütüphaneye gelenlerin James Bond çantalarının (eskiden James Bond çanta ne boldu değil mi?) içinde uyumaya bayılması. Ben, herhangi bir kediyle fazla vakit geçirmemiş biri olarak doğrusu çantamda kedi ister miyim bilmiyorum ama kütüphanede kimse şikayetçi değil.

Sonunu söylemek istemiyorum Hayatında hiç kedi beslememiş, beslemeyi de planlamamış birisi bir kedi hakkında en fazla ne hissedebilir? Ama kazın ayağı öyle değilmiş. Çok dokunaklı oldu benim için.

Bir takım insanları ikna edebilirsem belki benim de bir kedim olur ilerde. Zor proje.

Belki bizim ufaklığı örgütlemeliyim

Tekrar et tatlım: “Baba bana kedi al. Lütten.”

İmza D.

Peki o kadar ev, o kadar iş yeri, o kadar otel, o kadar kamu binası, okul, hastane… nereye gider onların artık yemekleri? Lütfen maddi manevi bu tip derneklere destek olalım; hayvanlar bizim kadar hak sahibi bu dünyada. Ayrıca unutmayalım ki birçok insan yüreğinin ortada bırakmaya dayanmadığı hayvanları derneğin kapısına bırakıyor gizlice, lütfen bir parça destek de olalım. Derneğin sitesi için tıktık, telefonu +90 212 227 72 65, yeri Beşiktaş Yıldız Parkı girişi.

Dernekten konu açılmışken ordan evime teşrif eden dünyalar tatlısı Miço‘mla (nam-ı diğer Kübü the küp şeker veya kısaca Kübü) tanıştırayım sizi. Dernekte yuva bulmak için hep en hasta, en sefil kediyi isterim; nasılsa güzel vitrin kedilerinin talibi bol olur, yeter ki öbürlerini isteyen olsun. O gün de öyle yaptım, 2005 yılının şubat ayıydı… Eve götürmek için en gariban kediyi arıyordum. Dernek akşam kapanmak üzereydi ve bir tane kedicik kafesine su dökmüştü. O akşam orda olan gönüllü hanım “yine miiii” diye feryat edince, durun dedim ben yardımcı olayım. Ben kafesten çıkmasın diye elimi uzatınca kafese doğru, kolumdan tırmanıp saçlarımın altına soktu kafasını. Mutluluk hırıltıları çıkarıp kafasıyla tos atarak keyfine devam etti. Bana hemen onu almamı önerdi gönüllü hanım. Ama bu kedicik kirli olmasına rağmen çok güzeldi; hafif güdük bir tipi vardı, sürmeli gözleriyle biblo gibiydi. “Bunu alan çok olur, daha muhtaç bir şey verin bana” dedim. Meğer bu kedicik çok büyük olduğu için kimse tarafından istenmiyormuş 6 aylıktı ve tam 5 aydır kafesin içindeydi. “Kim istemez seni, sen beni istedin, ben sana bayılırım!” diyerek aldım getirdim eve. Annem, babam, abim hepsi çıldırdılar Ilk bir hafta evde kimse ani hareket yapmadı ürkütmemek için. Sonra suyu çok sevdiğini keşfettik (o yüzden kafesindeki suyla oynuyormuş meğer!). Bayılıyordu banyoda suyla oynamaya, sırılsıklam olmaya. Adını Miço koyduk, nezle olduğunda güç bela banyodan uzak tuttuk üşütmemesi için. Kıyıp kısırlaştıramadık, Ayvalık’ta bir gece kaybolduğunda perişan olduk, her eve gelişimizde gıdımız çok hafif ve acıtılmadan ısırılmak suretiyle öpüldük… Ve ben, ısırıp delik deşik ettiği duvağımla evlenip evden ayrılana kadar her gece ama her gece sabaha karşı onun pati tokatları ile uyanıp mama verip kafasını sevdim

İnsanlar gibi hepsinin karakteri çeşit çeşit, yeter ki sevip sevilecekleri, kendilerini gösterebilecekleri bir yuva bulsunlar. Evinize bir hayvan girerse iddia ederim ki bir daha asla hayvansız yaşayamazsınız!

İmza B.