Geçen hafta sonu, bizim ufaklığın UP filmindeki hüsranı kafada yer etmesin diye, apar topar, üstelik babayı da peşimize takarak Prenses ve Kurbağa‘ya gittik. Salondaki tek yetişkin erkek  bizim yanımızdakiydi.  Sonuç olarak, anne baba artı çocuk olarak çocuk filmine gitmenin dışarıdan biraz garip durduğunu tespit ettim. Mümkünse bir tek anne gitmeli, genel eğilim öyle gibi gözüküyor.

Grimms masallarını, çocukluğunda evdeki dev bir masal kitabı sayesinde döne döne okumuş olan ben, zaten bu masala hep sempatiyle yaklaşmış, ufaklığı götürmeyi baştan aklıma koymuştum. Neticede sevdik, fena değildi. Ufaklık da mutluydu, babası da sıkılmadı, herşey yolunda idi. Disney’in lütfedip ilk defa başrolde siyah bir prenses kullanmasını da takdirle karşıladık.

Müzikleri de çok  güzeldi. Bestelerin galiba çoğu, ya da hepsi, hastası olduğum Pixar’ın bir sürü filminin müziklerinin bestelerini de yapan Randy Newman tarafından yapılmış. Özellikle baştaki, Down here in New Orleans öyle güzel ki. Biz mecburen filmin Türkçe versiyonuna gittik, ama  şarkının orjinalini hele hele Randy Newman’dan dinlemek isteyenler youtube’a takılabilir.

Filmin konusunu herkes bilir, kalkıp da yazacak değilim. Asıl komik olan 2010 Ocak ayı itibarıyla ABD’de 50 çocuğun, filmin başrolündeki Tiana’yı taklit edip kurbağa öpmeleri neticesinde, Salmonella zehirlenmesi sebebiyle hastanelik olması bence. Yani nedir bu kadın milletinin prens sevdası anlamak mümkün değil. Zehirlenmeler neticesinde hem American Veterinary Association, hem de Association of Reptilian and Amphipian Veterinarians, sahip olun kardeşim çocuklarınıza, kurbağa öptürmeyin gibisinden açıklamalar yapmış. Ecnebi çocukları böyle hayvanatla haşır neşir oluyor tabii, arada da öpmüşlerdir. Bizim kızlar (benimki de dahil) kediden bile kaçar mümkünse. Türkiye’de salmonella sorun olmaz.

İmza D.